Bart van Moorsel

Wanneer je haren een ander verhaal vertellen

“Op een gegeven moment merkte ik dat mijn haar aan de voorkant dunner werd. Mijn vriendin is kapster en zei eerlijk dat dit alleen maar erger wordt.” In eerste instantie liet Bart het van zich afglijden. Maar door subtiele signalen merkte hij dat het toch aan hem ging knagen. “Ik begon steeds vaker een pet te dragen. Op den duur elke dag. Wanneer ik die afzette, blokkeerde er iets. Dan voelde ik me ongemakkelijk en dacht ik: laat maar, ik kom liever wat afstandelijk over mét een pet.

Dat besef kwam hard binnen bij Bart. “Het doet wat met je als je je energiek en jong voelt, maar je haarlijn iets anders vertelt. Dus waarom zou je een manier om het verouderingsproces een beetje tegen te gaan dan niet benutten? Als je je door een haartransplantatie weer jeugdiger voelt, en vooral meer jezelf kunt zijn, dan past dat toch precies bij wie je bent?”

Op naar Zantman Kliniek

Dus verdiepte Bart zich serieus in de mogelijkheden van een haartransplantatie. Hij bekeek foto’s van ervoor en erna, las reviews, nam verschillende websites door – en bleef hangen bij Zantman Kliniek. “Vooral de resultaten vielen me op. Op de foto’s zag je niet alleen meer haar, maar vooral ook meer zelfvertrouwen. Dat straalde echt van die gezichten af.”

De verhalen van andere cliënten spraken hem aan. “De resultaten en de openheid voelden meteen goed.” Bart bekeek ook andere klinieken, maar hij bleef bij zijn keuze voor Zantman Kliniek. “Voor mij was het belangrijk dat het betrouwbaar en professioneel voelde. Bij Zantman Kliniek zag ik dat meteen terug.”

Als het een ‘ding’ is, dan doen we er wat aan

Het consultgesprek met de consulent vond in de kliniek plaats. Barts gevoel werd bevestigd. “Je komt binnen alsof je bij je familie binnenstapt. Een warm nest, je wordt op je gemak gesteld. Ik vreesde bijvoorbeeld dat het haarverlies nog niet erg genoeg was, dat het wel meeviel. Dat werd serieus genomen: “Als het voelt als een verlies, dan ís het een ding en doen we er wat aan.” En daarmee begon het behandeltraject. Het donorgebied achter op zijn hoofd werd bekeken en Bart kreeg duidelijke uitleg over de mogelijkheden.

De behandeling

De behandeldag duurde van half negen ’s ochtends tot ongeveer vier uur ’s middags. Een lange dag, maar de sfeer maakte veel goed. “Alles werd uitgelegd. De haarlijn werd samen met de arts besproken en getekend. Ze leefden echt met me mee.” De verdovingen waren even gevoelig, maar niet pijnlijk. “Alsof je een helm ophebt die de pijn opvangt.” Het viel hem allemaal mee. Hij doezelde zelfs af en toe weg. Tijdens de behandeldag werd er ook voor zijn vriendin gezorgd. Er was veel persoonlijk contact, zelfs haar nummer werd genoteerd voor het geval dat.

Blij en gerust herstellen

Na de behandeling kwamen de korstjes; zelfs dáármee was Bart al blij. “Toen ik die nieuwe haarlijn zag, was ik al enthousiast over wat het zou worden.” Dat gaf vertrouwen voor het herstelproces. Ook het feit dat hij zich na de behandeling gezien voelde, speelde daarin een rol. Hij kreeg uitgebreide nazorg mee: een nekkussen, speciale shampoo en duidelijke instructies.

De dag na de behandeling nam Bart voor de zekerheid een paracetamol, maar eigenlijk was het niet nodig. Hij had geen jeuk of pijn, alleen wat lichte zwelling de eerste dagen. “Nadat de korstjes weg zijn, zie je al meteen het eerste haarvolume opkomen.” Een paar dagen later kreeg hij telefoon vanuit de kliniek: even checken bij hem. “Dat zijn kleine dingen, maar die betekenen veel. Daarin merk je dat er voor je gezorgd wordt. Ze hoefden het niet te doen, maar deden het wel.”

Petje af, zelfvertrouwen erop

Wij vroegen Bart wat hem het meeste is bijgebleven. “De mensen. Toen ik thuiskwam, wilde ik eigenlijk meteen iets opsturen om ze te bedanken. Dat heb ik ook gedaan.” Ook speelt het groeiende zelfvertrouwen een grote rol in het proces. Zijn verwachting voor de komende maanden is in ieder geval helder: “Die pet gaat af.”